Strzelectwo to dla mnie połączenie fascynacji bronią, kontroli i spokoju. To coś, co z zewnątrz wygląda jak czysta akcja, a w środku jest bardziej pracą nad sobą niż czymkolwiek innym.

Fascynacja bronią była ze mną od zawsze. Wychowałem się w latach 90., więc wyglądało to pewnie podobnie jak u wielu - patyki udające karabiny, strzelanie do siebie na podwórku, G.I. Joe, kapiszony, proce i różne „wynalazki”, które wtedy były absolutną normą. Do tego dochodziły filmy i gry: Indiana Jones, Star Wars, Rambo, a później DOOM, Quake, Unreal Tournament, GTA, Soldier of Fortune, FarCry czy F.E.A.R. Broń była wszędzie i była naturalną częścią świata, w którym dorastaliśmy.

Dziś mam ponad 40 lat i to dalej ze mną jest, tylko zmieniła się perspektywa i forma. Kontakt z prawdziwą bronią kompletnie zmienia odbiór - zaczynasz widzieć detale, rozumieć mechanikę, wyłapywać błędy w filmach, albo doceniać wkład producentów gier w odzwierciedlenie detali. To przestaje być tylko efektowne, a zaczyna być konkretne.

W strzelaniu jest coś, co trudno wytłumaczyć. Huk, odrzut, zapach prochu i pełne skupienie, a potem spokój, który zostaje na długo po zakończeniu treningu. I to nie ma nic wspólnego z agresją - nie poluję i nie interesuje mnie krzywdzenie zwierzaków (no chyba, że w grach). Chodzi o doświadczenie, o kontrolę i o pracę z własnym ciałem i głową.

Bo broń to przede wszystkim odpowiedzialność. To znajomość prawa, zasad bezpieczeństwa (BLOS), technik i procedur. To dyscyplina, opanowanie i regularny trening. Strzelectwo uczy rzeczy, które zostają poza strzelnicą - precyzji, kontroli emocji, koncentracji i pokory.

Na poważnie wciągnął mnie w to mój teść - strzelec sportowy z ogromnym doświadczeniem, sędzia PZSS i trener, który wyszkolił wielu zawodników na bardzo wysokim poziomie. Dzięki niemu zobaczyłem, czym naprawdę jest strzelectwo - bez mitów i bez skrótów.